บทที่ 116 ปิดตาย

ความเจ็บที่ข้อมือยังไม่เท่าความอัปยศที่ถูกตอกหน้า แทนไทกัดฟันกรอด หันหลังพยุงร่างเดินโซซัดโซเซออกจากหน้าบ้านสวน เขาไม่กล้าหันกลับไปมองสายตาสมเพชของอิงดาวหรือแววตาดุดันของเข็มทิศอีก สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้รีบหนีไปให้ไกลที่สุด

มือข้างที่ยังใช้งานได้เอื้อมกระชากประตูรถกระบะ ทว่ายังไม่ทันก้าวขึ้นเหยี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ